Reisverslag

Reis verslag 2012

 

Op 12 april zijn wij Co Goes en Lenie van Bemmel met 2 vrachtwagens vol hulpgoederen richting Oekraïne vertrokken. De bestemming was Szürte. Dit is een reisverslag ervan geschreven door Lenie.

In 2008 heb ik voor het eerst een hulptransport gedaan en ben dat eigenlijk ieder jaar blijven doen. Co Goes had al gezegd dat hij graag een keer mee wilde. En nu kwam het gelegen om mee te gaan. Voor hem was dit de eerste keer om zo’n rit te doen en dus best wel spannend. Dit jaar stelde Volvo van Dijk uit Woerden voor mij weer een truck beschikbaar en Goes de trailer; Co mocht een truck en trailer van Goes meenemen. Waar we natuurlijk erg blij mee zijn dat deze 2 bedrijven ons op deze manier willen sponsoren. Daarnaast hebben we ook T-shirts verkocht om een gedeelte van de dieselkosten te sponsoren.

 

Nadat we de afspraak gemaakt hadden om samen te gaan, konden we de agenda’s pakken om te kijken welke week het beste schikte. Bij Dorcas stond ik in november 2011 al op de planning voor 2 auto’s in week 16 van 2012, dat was voor ons ook een goede datum dus dat was snel geregeld. Een paar weken voor vertrek ben ik bij Co en zijn vrouw Evelien op de koffie geweest om alles voor de rit even door te nemen. Evelien gaat niet mee zij heeft al een midweek in centerparks geboekt. Maar zij is wel erg benieuwd hoe de rit zou gaan en wat ons een beetje te wachten stond. Met Co heb ik even doorgenomen wat er nodig is qua de papieren (groene kaart, kentekenbewijs,persoonlijke papieren enz.) en wat Dorcas van ons verwacht en wat zij allemaal voor ons regelen. Maar ook Evelien kreeg duidelijke instructies, maar dan van Co zelf; want zijn aquarium met vissen zal vol met zo’n 50 nieuwe guppy’s en die moesten goed verzorgt worden… Ik vroeg nog aan Co:”kun je dan wel weg?” Ja, dat kon wel.

 Het plan was om donderdag 12 april aan het eind van de middag te vertrekken uit Andijk. Daar werden namelijk allebei de trailers geladen. Donderdag om 15.00 uur zouden we vertrekken van de Schoolstraat in Vleuten. Uitgezwaaid door Evelien vertrokken we naar Andijk nadat we eerst een bakkie koffie op hadden natuurlijk. Koffie van Evelien kun je niet weigeren toch…?

In Andijk konden we meteen aankoppelen en Carmenta van Dorcas was aanwezig voor de vrachtpapieren dus álle tijd voor nog een bakkie koffie. De truck die ik mee heb staat erg hoog op zijn wielen, dat is voor in de Oekraïne natuurlijk ideaal maar voor je totale hoogte wat minder. Toch maar even de rolmaat erbij pakken. En terwijl ik de  trailer opmeet krijgt Co een rondleiding door de loods van Dorcas.

 Dan vertrekken we om 18.30 en rijden naar Holten om te eten waarna we nog doorrijden tot 00.45 uur bij Lauenau waar we willen overnachten. De parkeerplaats is al wel lekker vol,we kunnen niet naast elkaar staan maar dat hindert niet. Ik loop nog even naar Co om even te overleggen hoe laat we ontbijten en als ik aan kom lopen wordt ik al begroet door een koppel koeien in een veeauto die zo te horen nog géén zin hebben om te slapen. Nou Co, dat is gezellig, sta je tenminste niet alleen.

De volgende morgen eten we om 9.00 uur want Co moet  nog even wielmoeten van de vooras natrekken. En? Nog een beetje kunnen slapen met de koeie geluiden? Ja hoor dat is prima gelukt, als je moe bent slaap je overal! Alleen wel een beetje koud gehad. Had je de standkachel niet aan? Nee, ik weet niet hoe die aan moest. Oh, had het maar komen vragen. (Dus dat heb ik maar even snel uitgelegd.) ...Afijn nu schijnt lekker het zonnetje dus word je snel weer warm. Maar dan komt het volgende probleempje, de zonnebril ligt nog in de audi… lossen we ook wel op, er is er vast één te koop onderweg. De rit verloopt prima en om 16.30 zijn we aan de Poolse grens. Hier moeten we een tolkastje kopen en wat geld wisselen voor onderweg. Het is even zoeken waar we het tolkastje kunnen kopen. Ik ben wel vaker op deze grens geweest maar toen kocht je nog een vignet. Bij de BP pomp aan de overkant van de weg zit het tol verkooppunt en daar kun je ook eten dus dat doen we dan ook maar meteen. Daarna mogen we nog doorrijden tot 23.00 uur; het eerste stuk over de grens is de weg erg slecht. Bij mij schuift het gordijn aan de rechterkant steeds verder naar voren richting de spiegel. En na een poosje moet ik echt wel stoppen want dan zit het gordijn toch echt wel zover naar voren dat ik niets meer zie in de spiegel. Als we stoppen op een kleine pechhaven naast de snelweg (nou ja, snelweg?! Zo snel kun je hier niet….) dan is bij Co ook het één en ander door de cabine gehobbeld. Nadat we de boel weer rijklaar hebben gemaakt vervolgen we de rit. Dan gaat het verder lekker vlot en is het al bijna 23.00 uur,dus even kijken waar we kunnen parkeren. De parkeerplaatsen zijn nogal druk bezet en het is even zoeken maar na 2 keer proberen hebben we op de derde parkeerplaats wel 2 plaatsen. Niet netjes in de vakken maar ja, je moet wat. Bij de parkeerplaats is een pompstation en een soort van M Donalds ook is er een gelegenheid met w.c en douche. Ik heb wel zin om te douchen en vol goede moet stap ik er onder maar na 5 min is het water nog steeds koud, dus ik geef de hoop op dat het nog warm gaat worden. Dan maar een frisse douche. Ik meld nog even aan Co dat de douche het wél doet maar hij is koud. Nou, dan sla ik wel over! is het antwoord. Ik was me morgenochtend wel naast de auto.

De volgende morgen willen we eten in de eet gelegenheid, laat er nou net een touringcar gestopt zijn. Die rij is ons te lang, we hebben nog voldoende eten in de auto dus is de keus snel gemaakt. We eten allebei in de auto en ik zet ook even koffie, als Co toe is aan een bakkie komt hij aanwandelen met zijn mok. Met een volle mok vertrekken we weer. Als we een stukje op weg zijn is het opeens schrikken bij Co als de tankmeter op nul staat, hij is bang dat er die nacht diesel is gestolen. Co heeft geen zendbak in de auto en probeert mij te bellen maar het netwerk stoort en hij krijgt geen gehoor. Bij de eerst volgende parkeerplaats stopt hij toch maar om de diesel in de tank te meten, gelukkig is er niets gestolen en is het de meter die het niet meer doet. Ondertussen zie ik in mijn spiegel geen Co meer, en ook niet als ik op een stuk rechte snelweg rijd. Ik bel hem op en Co verteld wat er was en dat hij al weer rijdt. Even later komen we aan bij een tolpoort en wacht ik even zodat we samen weer verder kunnen rijden. Zo rond half elf zijn we op het punt dat de snelweg op houd en het over gaat in provinciale weg. Daar is ook een tankstation waar we een bakkie koffie nemen en er is ook een shop. We kijken of ze er van die zonnebrilglazen verkopen voor over je gewone bril. En inderdaad hangen er van die gele glazen voor omgerekend €5,00. Dat is mooi meegenomen en zeker voor zo’n  prijsje. Mooie bril hoor Co, zo’n gele, je lijkt wel een bejaarde… Ja joh, wrijf het er maar in! En lachende wandelen we weer naar buiten.

Voor dat we de grens over gaan willen we nog tanken en eten. De grensovergang kan enige tijd in beslag nemen en dan kun je maar beter vast gegeten hebben. Om 17.30 komen we aan bij de grens. We stoppen achteraan in de rij en ik loop naar de laatste chauffeur in de rij om te zeggen dat we doorrijden langs de rij omdat we “humanitair” zijn. Met humanitair transport is dat namelijk toegestaan. Ik vraag hem hoe lang de rij ongeveer is en hij denkt een 3km. Als we vooraan de rij komen is de situatie iets veranderd t.o.v. 2 jaar geleden, de parkeerplaats is weg en we mogen dubbel parkeren naast de rij. Ik meld ons allebei aan bij de grenswachter met alle papieren en hij geeft ons een seintje wanneer we de grens op mogen rijden. Dan mogen we de weegbrug op en daarna is het wachten op de verdere controle van papieren en paspoort. Inmiddels is het ploegwissel dus moeten we wel een poosje geduld hebben. Als alles is afgehandeld aan de Poolse kant kunnen we doorrijden naar de Oekraiense kant. Daar moeten we ook diverse loketten af en stempels halen om vervolgens een zegel op de auto te krijgen. Daarna kunnen we door rijden naar de laatste slagboom en zijn we om 23.30 de grens over. Meteen over de grens parkeren we bij een tankstation om te slapen. We betalen een paar zlotty aan de parkwachter en hebben geen moeite om in slaap te komen.

De volgende morgen vertrekken we weer voor het laatste stuk naar Dorcas in Szurte. Halverwege stoppen we nog op een vrachtwagen parkeerplaats maar vanwege het Joods Pasen is het een feestdag in Oekraïne en is het restaurant gesloten. Er is wel een wifi verbinding hier en daar maken we even gebruik van het is toch wel erg leuk om zo zelf een berichtje in het gastenboek te zetten en om de berichtjes die geplaatst zijn te lezen.

We rijden verder en niet veel later staan we ineens stil midden in de bergen. Er was ons al politie voorbij gekomen met de blauwe lampen aan en al snel word het duidelijk dat er even verderop een ongeval is gebeurd. Hoelang we moeten wachten is niet duidelijk,afwachten dus. Als er een paar ambulance voorbij komen vanaf het ongeval en even later ook weer andere auto’s kunnen wij ook weer verder rijden.

We komen steeds verder in de buurt van Szurte en het is goed opletten op de borden,vaak staat er maar 1 bord met de plaatsnamen voor de kruising of rotonde en op de kruising zelf niets meer. Zo ook op een grotere rotonde en even twijfel ik of we de kleine weg in moeten slaan of de volgende maar die afslag is naar een tankstation, dan maar een rondje extra… Komt dit in het reisverslag? Vraagt Co later lachende. Ja,hoor ik zet het er wel in.

 

Dan om 18.15 uur komen we aan bij Dorcas in Szurte. Bijna rij ik de straat voorbij, ik zoek namelijk een straat van onverharde grond,en deze straat waarvan ik denk dat het de goede is die is geasfalteerd maar dat klopt; de straat is opgeknapt. Dat is wel even een heel ander gezicht! We worden gastvrij ontvangen, en ik ben hier al vaker geweest en dat is dan toch wel heel leuk om deze mensen weer te ontmoeten. We vragen na het warme welkom waar we eventueel kunnen eten, omdat we pas om 18.15 daar waren en er ook een uur tijdsverschil is willen we niet dat zij nu nog voor ons eten klaar gaan maken. We kunnen eten in een restaurant op loopafstand en we spreken meteen af dat ze ons de volgende morgen mogen wekken als ze ons nodig hebben.

 

De volgende morgen blijkt dat we met de vrachtauto’s naar de douane aan de grens moeten. Dit is aan de grens met Hongarije zo’n 10 km verderop. Dus snel in de kleren en mee met de medewerkster van Dorcas die de papieren altijd verzorgt. Na een uur zijn we terug en staat er een heerlijk ontbijt voor ons klaar. Ook het lossen van Co zijn trailer gaat beginnen en ik vraag of hij geen foto’s moet maken? Maar Co is tijdens het ontbijt druk met smsen naar het thuisfront (smsen heeft hij deze reis geleerd). Ik kan niet alles tegelijk!! is zijn antwoord. Ik moet wel lachen, en loop naar buiten om een paar foto’s te maken. Als de trailer van Co leeg is word die van mij gelost.

Ondertussen gaan wij met een paar medewerkers van Dorcas projecten bezoeken. We bezoeken eerst een centrum wat geleid wordt door een dominee. Het centrum bestaat uit een woonhuis voor de dominee, een ontmoetingsruimte met gaarkeuken, een brandweer garage, school voor kinderen in de leeftijd van 6 tot 18 jaar. In het centrum hebben ze een ‘tafeltje dek je’ project wat gesponsord wordt vanuit Nederland en brengen ze maaltijden rond naar ouderen mensen. Wij krijgen ook een maaltijd aangeboden van wat gekookt is voor het project. Tijdens het eten vertelt de dominee, dat ze de brandweerauto gekregen hebben uit Nederland en dat ook de brandweermannen uit Nederland daar les komen geven en zij die informatie weer gebruiken om de mensen in de Oekraïne te helpen d.m.v. preventie. Ook hebben ze een pers gekregen die ze kunnen gebruiken bij ongevallen met ingedeukte auto’s. Zo’n pers heeft zelfs de Oekraïense gemeenschap niet. Verder doen ze hier veel aan ondersteuning van mensen in de regio, ze komen hier naar het centrum voor opleiding, sociale contacten, persoonlijke/psychische hulpverlening. Ook is er veel jeugd die bij de oudere mensen thuis komen voor bijv. boodschappen doen, water halen uit de waterput, hout hakken voor de kachel, medicijnen brengen, in de winter het stoepje sneeuwvrij te maken.

Dan komen tijdens het eten 2 meisjes binnen met een bosje bloemen die ze speciaal voor mij geplukt hebben. Even ben ik er stil van en voor ik ze kan bedanken zijn ze al weer weg. Maar gelukkig worden ze terug geroepen en kan ik ze bedanken en met ze op de foto.

Na het eten gaan we met de bus van ‘tafeltje dek je’ mee om maaltijden rond te brengen. We bezoeken eerst een oude mevrouw die alleen woont en niet goed meer kan zien. Ze heeft nog wel een paar kippen die rond scharrellen in de achtertuin. Ze heeft deze kippen gekocht toen ze groot waren omdat ze kuikentjes niet kan zien, die zijn te klein. Deze kippen heeft ze voor de eieren en de soep. Op de vraag hoeveel ze er heeft, zegt ze: “ééntje minder! want die is gisteren geslacht vanwege het Joods Pasen….” Verder heeft ze in huis weinig luxe; geen stromend water, buiten heeft ze een waterput, het gas is afgesloten vanwege haar eigen veiligheid en tegen de kou heeft ze een houtkachel. Maar ondanks dat ze zo weinig heeft gaat er wel speciaal voor ons als gasten een schaaltje met snoepjes rond.

 

Vervolgens bezoeken we een oude mevrouw die niet zoveel meer uit haar huisje komt. Ze wordt geholpen door de buurvrouw die boodschappen doet en water haalt voor haar. Ze heeft wel een waterput in de tuin maar die mag niet meer gebruikt worden. De medewerkster van Dorcas vraagt hoe het met haar gaat en ze verteld dat ze last heeft van haar knie. Maar dat ze nog een tubetje zalf heeft wat goed helpt. Het is al wel een oud tubetje maar nog prima te gebruiken. Ze haalt het tevoorschijn uit de la en laat het met trots zien. Van een afstand kunnen we zien dat het zeker geen nieuw tubetje meer is en als de medewerkster van Dorcas er aan ruikt slaat het meteen op haar keel en loopt ze hoestend naar buiten. Het oude vrouwtje moet lachen en houd vol dat het nog hele goede zalf is. Het laatst bezoeken we nog 2 gezinnen die bij hun moeder/oma in één huis wonen. De man van moeder is onlangs overleden en de beide kinderen zijn enkele jaren geleden getrouwd en hebben inmiddels ook ieder kinderen maar wonen nog steeds in het ouderlijk huis. De mannen zijn aan het werk en de vrouwen met kinderen zijn thuis, de kinderen hebben vrij van school vanwege het Joods Pasen. Dat ze geen luxe hebben is buiten al te zien en aan de kleding ook. We zijn bij deze familie ook niet binnen geweest maar dat vinden we ook niet erg. Ik kan me goed voorstellen dat ze misschien wel schaamte voelen over hun leefomstandigheden. De kinderen vinden het erg interessant dat we op bezoek komen en laten ons met trots de koe zien die ze in het schuurtje hebben.

Ook één van de jongere kinderen scheurt heen en weer met zijn loopauto en laat even zien hoe hard hij wel niet kan. Dat het zadel al is doorgezakt hindert niet, je kan er nog steeds mee racen.

Na dit bezoek gaan we weer terug naar Szürte, we nemen afscheid van de medewerkers van het centrum die ons begeleid hebben. Op de weg terug is het erg stil in de auto, al die indrukken moeten we even verwerken. Op zo’n moment weten we zeker dat we niet voor niets deze reis gemaakt hebben.

 We gaan precies op tijd terug naar de vrachtauto’s want de lucht word grijs; er dreigt regen en we hebben nog een klusje te doen bij de trailer van Co. Bij aankomst in Szürte bleek namelijk de palletkist los te hangen onder de trailer.    

Op de hoek van de kist was de ophanging gebroken. We hebben spanbanden bij ons en een paar banden aan elkaar maakt ze lang genoeg om ze rondom over de trailer en door de palletkist te doen en zo de kist omhoog te trekken en op te hangen. Als we klaar zijn kan ik er wel om lachen en stel Co gerust dat hij helemaal niet voor gek rijdt; je hoort er nu helemaal bij… We ruimen alles op en zijn klaar voor vertrek, ook de vrachtbrieven hebben we terug gekregen.

 Dan nemen we afscheid van de mensen van Dorcas en gaan we terug richting Hongaarse grens. We nemen deze grens omdat dat beter uitkomt met onze rijuren. Met een half uurtje staan we aan de grens, ik stap even uit en laat de vrachtbrieven zien dat we humanitair transport hebben gedaan. We mogen de wachtende rij met vrachtwagens voorbij rijden. Aan het eerste loket met de weegbrug melden we ons met de papieren en meteen gaat de mevrouw achter het loket aan de slag met alle papieren en maakt het weegbriefje. Als ze klaar is met alles moet ik betalen voor de weegbrug, ik zeg dat het humanitair transport is waarop ze een beetje geïrriteerd reageert dat ik dat had moeten zeggen, nu moet ze een nieuw weegbriefje maken en is het gratis. Op de papieren is toch duidelijk te zien dat we humanitair rijden. Maar ja, ze kan wel boos worden op mij ik versta haar toch niet. Dus ik geeft Co maar even de tip dat hij beter kan zeggen dat het humanitair is. Na de weegbrug moeten we opstellen op de parkeerplaats om te wachten op de paspoort controle. Daarna mogen we doorrijden naar de voertuigcontrole en het afhandelen van de vrachtbrieven. Bij de voertuigcontrole ziet Co een groepje douaniers met hoge functie lopen. Dan is de controle meestal wel extra streng en uitgebreid omdat er van hogerhand een oogje in het zeil word gehouden. Deze keer zijn ze wel heel erg streng met het controleren van de cabine, onze tassen worden gecontroleerd alle kastjes in de cabine moeten open en er worden vragen gesteld wat we bij ons hebben. Heel stiekem laat één van de douaniers aan Co merken dat hij het ook erg ver vindt gaan maar ook hij is op zijn hoede wat betreft de leidinggevende. Omdat we allebei medicijnen bij ons hebben moeten we een lijst invullen met alles erop tot in elk detail. Tot 3x toe moeten we terug omdat het nog niet goed genoeg is ingevuld. Dan nemen ze een doosje pillen van mij mee ter controle,op het kantoor gaan ze op de computer kijken wat het is. Laat het nou net een doosje zetpillen zijn wat hij uitkiest. Bij terugkomst moet ik al lachen en vraag aan hem of hij nú weet wat het is? Hij probeert zijn gezicht strak en zakelijk te houden maar uiteindelijk zie ik toch iets van een glimlach… Bij Co word er nog één van zijn deodorant bussen getest en als Co een andere bus wil laten ruiken vind de douanier het welletjes en stapt snel uit. We krijgen alle papieren terug en mogen verder door naar de Hongaarse kant van de grens. Daar parkeren we de auto’s en gaan naar binnen naar de expediteur voor een verklaring. Dan nog met de papieren naar de douane en als die de alles heeft afgehandeld mogen we door naar de slagboom en kunnen we Hongarije in rijden. Direct over de grens nog even stoppen voor een vignet. Dan verderop is een parkeerplaats waar we overnachten. De poort staat open en de parkwachter zien we niet maar dat is hier geen probleem de volgende morgen kunnen we ook betalen. We zoeken een plekje en binnen enkele minuten ben ik in diepe rust.

Co vraagt de volgende morgen of ik díe geluiden en díe herrie of dát nog gehoord heb? Maar ik heb niks gehoord… We ontbijten in de auto en na de koffie starten we de auto’s. Alhoewel… Co wil wel maar de auto denkt daar anders over. De accu’s zijn te ver leeg om te starten. We hebben startkabels bij ons dus ik zet mijn auto er naast en help hem starten. En dan kan ik het natuurlijk niet laten om er even uitgebreid een foto van te maken.Rij je al met een spanband om de trailer moet je ook nog opgestart worden. Wat moeten ze hier wel niet denken. Maar goed de auto loopt weer en vol goede moet vertrekken we. Zullen we hem een rukkie geven? vraagt Co. Ik vind het goed en ik zeg dat we met een beetje geluk bij Biscke kunnen komen binnen de 4,5 uur. Daar is een truckstop met douche en kun je goed eten. De rit loopt goed, wel druk rond Budapest en net niet binnen de 4,5 uur zijn we op Biscke, precies 1 minuut teveel, dat is nou jammer. Onderweg heeft Co gebeld met de planning en er is een terugvracht voor hem in Zuid-Duitsland. Dus gaat Co terug over Oostenrijk en rij ik terug via Slowakije en Tsjechië. We eten nog gezamenlijk en dan gaan onze wegen scheiden.

 

Bij terugkomst in Nederland hoor ik dat bij Co alles goed is gegaan. Ik spreek hem nog even op De Meern en ik spreek meteen af om binnen een paar dagen op de koffie te komen om de reis af te sluiten en foto’s uit te wisselen.

Bij Co en Evelien thuis kijken we terug op een mooie indrukwekkende rit. Ook Evelien heeft een leuke vakantie gehad. We zijn ook erg blij met alle reacties en meeleven en de sponsoring. En als ik de vraag stel of hij nog is mee gaat?, ben ik te vroeg; eerst dit maar eens laten bezinken, maar als ik weer mee wil dan weet ik je te vinden, en dan naar Moldavië…!!  Dat is goed. En hoe is het met je guppies leven ze nog? Ja, gaat heel goed, kijk maar ze leven allemaal nog. En inderdaad het is een volle boel. Hey joh, als je goed kijkt zeggen ze al je naam…Co…Co…Co.

Langs deze weg willen wij ook iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd aan dit hulptransport in welke vorm dan ook. Het was een bijzondere rit waar we met een voldaan gevoel op terug kunnen kijken.   

Lenie en Co.