Reisdagboek
Reisverslag 2011

Op woensdag 30 maart is Marcel om 18.45uur in Woerden en vertrekken we om 19.00uur naar Andijk om daar de trailers aan te koppelen en de papieren in ontvangst te nemen. Als we aankomen is Carmenta van Dorcas al op kantoor en als we aangekoppeld hebben staat ze ons al op te wachten in de deuropening. De eerste vraag is: ‘willen jullie koffie?’ Já, lekker…daar komen we voor….. Als we de papieren hebben doorgenomen en een tweede bakkie op hebben wordt het onderhand tijd (21.45) om te gaan, het is wel gezellig maar we hebben nog wel een paar km te gaan. Buiten even een foto gemaakt van de auto’s en dan vertrekken we richting Duitsland.
We hebben allebei een goed gevulde trailer; Marcel 21ton en Lenie 19ton aan lading. De rit verloopt prima we rijden richting Dresden, bij Bunde hebben we bijna 4,5 uur gereden en besluiten we om te stoppen voor de rust.
Na het ontbijt gaan we om 11.00 uur (donderdag) weer rijden richting de grens van Tsjechië, daar moeten we stoppen om een tolkastje te kopen. Dan rijden we door tot 23.00 uur net voor Brno waar we stoppen voor de rust. Op de kaart van Lenie staat er “24uur” geschreven, we willen nog eten binnen maar alleen het restaurant is toch dicht; de borden buiten doen anders vermoeden. Omdat we s’middags nog bij Halle een bord soep met brood gegeten hebben zijn we nu ook tevreden met een broodje uit eigen voorraad. Gelukkig is het hier verder wel 24 uur open en kunnen we douchen.
Dan de volgende ochtend (vrijdag) weer fris op weg naar Slowakije. Net voor de grens staat de politie en worden we aan de kant gezet en ook hier controleren ze op het dragen van de gordel dus. Gelukkig kun je pinnen bij hun; dan “voel” je het wat minder in de portemonnee…. We noemen geen namen maar het begint met een “L”. Er staat ook een bord met verkooppunt voor de tol Slowakije, maar binnen blijkt het alleen voor pkw. Voor lkw moet je op de grens zijn. Aan de grens kopen we 2 vigneten en doen we meteen even een bakkie. Dan verder door naar Hongarije; en klinkt er over de bak; “heb je je gordel om?” Leuk….erg leuk….. Bij Biscke stoppen we om te tanken,douchen en eten. Dan via Budapest naar Roemenië, om 19.30 zijn we op een parkeerplaats net over de grens en omdat het al bijna donker is besluiten we om hier te blijven staan voor de nacht. Als we net stil staan komt er nog een Hollandse auto de parking oprijden, het blijkt een Nederlandse chauffeur te zijn en die woont in Roemenië. We gaan met z’n drieën naar het restaurant en dat is wel makkelijk nu kan hij ons de menukaart vertalen. Niet alles wat op de kaart staat hebben ze maar wat ze hebben is prima, koken kunnen ze hier wel. En onze collega is denk ik blij Nederlanders tegen te komen hij praat honderd uit. Hij komt ook van oorsprong uit IJsselstein en is goed bekend met bedrijven uit de buurt. Wel gezellig zo met elkaar. Rond een uur of 23.00 gaat Lenie slapen maar marcel blijft nog even zitten (mannen onder elkaar).
De volgende ochtend (zaterdag) was het plan om 7.00 uur te gaan rijden maar om 6.30 uur zitten de gordijnen bij Marcel nog dicht, een klopje op de deur en ja hoor, er komt beweging in….Laat geworden gister??? De route loopt via Oradea,Cluj-Napoca, Suceava, Iasi richting de grens met Moldavië bij Albita waar we dan zondag hopen aan te komen. Als we zo door Roemenië rijden wordt het hier al wat minder met de wegen en af en toe hobbelt het wel. Twee keer worden we ingehaald door een ambulance met sirene en dan vragen wij ons toch af of die ook zo hard zal rijden met z’n patiënten erin? Verder verloopt de rit door Roemenië zonder problemen.
Bij Dej stoppen we voor een lunch we parkeren vlakbij de stad en dan moet een restaurant toch wel te vinden zijn, en we moeten een stukje lopen en hier en daar even vragen maar als we de hoop bijna hebben opgegeven dan komt er toch iets in beeld. Het ziet er netjes uit en Lenie vraagt naar het toilet. Terug van het toiletbezoek is de eerste vraag van Marcel: “En? Schoon? Kun je zitten?” Ja hoor,ziet er prima uit. Oh, dan ga ik ook ff, is het antwoord. Dit moeten we misschien even uitleggen. Hoe verder je Roemenië in rijdt is het namelijk niet meer vanzelfsprekend dat je kan zitten; of de w.c bril is stuk of hij ontbreekt gewoon of het is een hurk toilet of gewoon een betonnen vloer met een gat in de grond. Dus als je een keer kan "zitten" dan maak je daar metéén gebruik van.
We komen deze dag dan tot in Iasi,we zitten al over onze rijuren en hebben nog geen parkeerplaats gezien daarom blijven we in de stad langs de kant van de weg staan.
Dan zondag ochtend naast de auto wassen en een ontbijt in de auto en vervolgens richting grens. Aan de grens komen we eerst aan de Roemeense kant en is het de weegbrug over rijden en autopapieren laten controleren. Dan door voor de persoonlijke papieren en de vrachtbrieven. Als dat in orde is mogen we door naar de Moldaviese kant. Daar komen we weer de weegbrug over en ook de papieren controle. Daarna nog de documenten die in orde gemaakt moeten worden, dat doen we via een expediteur. Deze voert alles in. Als Marcel zijn papieren terug krijgt en deze nakijkt blijkt het kenteken van Lenie erop te staan. Gelukkig ziet hij het op tijd en kan het veranderd worden. Als dan alles verder in orde is mogen we door naar de slagboom en kunnen we de grens “over” na 2uur en een kwartier, dus dat is goed gelopen. Over de grens is er een pompstation waar we allebei tanken, de diesel is hier in verhouding zo’n 40cent de liter goedkoper dan bij ons. Na het tanken rijden we samen door tot aan Hancesti waarna onze wegen scheiden. Marcel rijdt door naar Cimislia en Lenie rijdt naar Floresti. Marcel is voor het eerst in Moldavië en moet erg wennen aan de wegen, de kwaliteit is anders dan in Nederland zullen we maar zeggen.

Waar Marcel moet lossen is ook gewoon een putdeksel weg midden in het rijpad. Niets wat aangeeft dat het weg is en iedereen gaat er ook gewoon omheen, je zal er maar rijden in het donker. Marcel parkeert zijn vrachtwagen lang de kant en wordt verwelkomt door de zoon van de medewerker van Dorcas. Even een kleine rondleiding en de weg naar de douche. Dan probeert Marcel te smsen dat hij veilig is aangekomen maar dat is niet mogelijk, in Moldavië heb je niet altijd bereik. Lenie gaat Floresti en heeft een klein plattegrondje van google thuis nog uitgedraaid voor vertrek en daar staat de straat op die ook op de cmr staat. Dus appeltje eitje…. Nou ja…., straatnamen zie je daar amper maar even gevraagd en de straat die ik in wil is de juiste. Dan nog het nummer..? ik moet op nr 32 zijn. Als ik op een tuinhekje nr 34 zie stop ik; ik zie nog niets wat lijkt op een Dorcas depot. Maar aan de overkant is iets van een bar, ik vraag het aan de mensen daar. Die maken een armbeweging alsof ik veeeel te ver ben; ik moet terug. Ik wijs ze op het tuinhekje aan de overkant, ze overleggen met elkaar en dan ben ik ineens toch in de buurt, ik moet een stukje terug naast de bank zijn. Eén van de mannen wil wel meerijden om het te wijzen, dus hij stapt in en wijst precies waar ik moet zijn en gaat kijken of er iemand is. Als hij terug komt zegt hij dat ik moet bellen omdat er niemand is. Ik bel het nr van de Dorcas medewerker en door de telefoon hoor ik: Yes,we see you… ze komen aanrijden met de auto. Ik mag de auto parkeren bij de flat.
En morgenochtend om 6.00 uur komen ze mij roepen zeggen ze. Nu hebben ze in Moldavië één uur tijdverschil dus dat word 5.00 nl tijd. Maar ja, ik ken ondertussen wel de afspraken hier, het kan ook wel wat later worden. Ik geef ze vast de documenten en spreek met ze af dat ze me wakker mogen maken als ze me nodig hebben. Na een rondleiding in het gebouw krijg ik een sleutel en kan ik douchen en naar het toilet. Ik vraag of er een restaurant in de buurt is en dat is aan de overkant iets verderop. Maar aangekomen blijkt de keuken al dicht, het is ook al 21.00 uur in Moldavië. Dat word dus zelf koken. Even later staat de gaspit naast de auto met een pannetje erop. Van Marcel heb ik nog niets gehoord, maar ik weet dat smsen moeilijk gaat dus ik bel hem even op en alles is goed gegaan en we spreken af elkaar morgen weer te bellen als we weten hoe laat we leeg kunnen zijn. Dan neem ik een douche en ga lekker slapen zonder wekker te zetten, ze roepen me toch.
Maar de volgende ochtend als ik wakker word is het al een uur of half 8 maar nog weinig bedrijvigheid te zien. Uiteindelijk komen ze om een uur of 11 de papieren van de auto halen en mijn paspoort. Daarna wordt ik geroepen om de auto bij de deur neer te zetten om te kunnen lossen,de douane is onderweg dus het gaat niet lang meer duren. Ze vragen of ik een pompwagen heb, en als ik ze meeneem naar de kist onder de trailer dan zijn ze blij verrast en vragen of ze hem mogen lenen. Anders moeten ze er één lenen tegen betaling bij iemand uit de buurt. Ik wordt uitgenodigd voor de lunch,soep met brood. Daarna is het nog een poosje wachten op de douane en als ik koffie aan het zetten ben in de auto en komt één van de vrijwilligers even kijken in de volvo, hij vind het allemaal erg interessant en ik bied hem koffie aan en een roze koek. We hebben de koffie nog niet op of we worden geroepen, er kan gelost worden. Als het zegel eraf is en de deur open is gaan ze meteen aan de slag. En dan duurt het een goed uur en is de laatste zak kleding eruit. Inmiddels is het dan 16.00 uur.
Omdat we ons wel aan de rijuren moeten houden moet ik 24 uur stil staan en kan dus eigenlijk pas 18.30 uur gaan rijden. Het nadeel is dat het dan binnen een half uur donker is en bij daglicht is het al goed uitkijken waar je rijd laat staan in het donker. Marcel mag al om 16.00 uur gaan rijden en we overleggen even telefonisch; hij gaat rijden en ik ga de volgende ochtend om 5.00 uur rijden als het licht begint te worden.
Omdat ik nog niet vertrek wordt ik uitgenodigd te gaan eten met 2 medewerkers van Dorcas. Tijdens het eten hebben we het over de toestand in Moldavië. De mensen verdienen hier niet veel. Brandstof is voor hun begrippen ook duur en dus een luxe product. Ouderen krijgen maar € 40,00 per maand en daar kunnen ze niet normaal van rondkomen, kosten van brood zijn 3 voor één euro, vlees kost een tientje de kilo dus dat is helemaal niet te betalen. Ouderen worden ook veel geholpen door Dorcas.
Na het eten loop ik nog een rondje door de buurt en als je in de straten achter de doorgaande straat komt zie je de armoede wel degelijk. Ik kom ook een vrouw tegen met 2 emmers water, zal ze die uit een waterput hebben gehaald; denk ik? En even later komt het antwoord ik zie een waterput die net gebruikt is. Dat kan ik me niet voorstellen dat je thuis geen stromend water hebt. En ook zie je huizen met de w.c in de tuin. En dat allemaal terwijl je zo dicht bij de stad woont. Dan weet je dat je niet voor niets hier heen gereden ben.
Marcel gaat in Albita de grens over en dat is voor hem 2 uur rijden. Ik heb kunnen regelen dat ik terug bij Leuseni de grens over kan. Dat scheelt een aantal kilometers. Op de heenweg moesten we allebei bij Albita de grens over omdat onze papieren daarop waren gemaakt. We kregen op de dag van vertrek te horen dat we niet via Arad, Sibiu, Brasov, en dan richting Chisinau in Moldavië konden rijden omdat ze op die route aan het werk waren aan een brug en we er niet overheen konden. Dus zijn we over Oradea, Cluj-Napoca, Suceava, Iasi en zo richting Chisinau gereden. Alleen moest Lenie dan weer omhoog rijden richting Floresti. Maar gelukkig kon de terugweg via een de andere grens.
De overtocht voor Marcel verliep goed er stond een kleine rij met wachtende vrachtwagens maar met humanitair transport mag je die voorbij rijden. Even moest er gewacht worden op de ploegwissel maar daarna was hij als eerste aan de beurt. En na het afhandelen van de papieren was de auto aan de beurt voor controle, en dat deden ze zeer grondig. De cabine werd doorzocht, alle kastjes moesten open er werd in zijn tassen gekeken, de trailer moest open alle kisten aan de buitenkant moesten open. En als je dat nog niet eerder meegemaakt hebt is dat best wel vreemd. De volgende ochtend zouden we elkaar bellen als Lenie ook aan de grens was of erover.
De grensovergang van Lenie nam wat langer in beslag het was een kleine 2uur wachten op het scannen van de vrachtwagen. En daarna nog een uitgebreide controle aan de Moldaviesche kant. Eerst de papieren en ook daarna de auto, met 2 man gingen ze erin en keken alles na, de kasten aan de buitenkant van de cabine en ook de trailer moest open. Toen dat allemaal in orde was kon er doorgereden worden naar de Roemeense kant. Daar weer uitgebreide controle weer alles open, het bed moest omhoog de matras omhoog, er werd gevraagd of ik sigaretten,alcohol bij mij had en zelfs of ik een gun had. Trailer werd weer gecontroleerd en dan nog de laatste slagboom, paspoort controle en weer de trailer open maken en toen was het oké en ging de slagboom open. Volgende keer laat ik wel de roldeur open staan……. Ondertussen wel gebeld met Marcel en hij stond net voorbij Iasi op mij te wachten. Vanaf de grens was dat niet zo heel ver meer en rond 13.00 dinsdag troffen we elkaar weer net buiten Iasi. En zo reden we samen weer terug. De terugweg gaat prima. Het is mooi rijden zo in de bergen, de zon schijnt wat wil je dan nog meer. We slapen bij Apahida en gaan woensdag om 7.15 uur weer rijden. Bij grote steden heb je vaak een vrachtwagen route die je moet volden maar bij Cluj-Napoca is deze wel erg slecht. En onze Nederlandse collega die we eerder ontmoet hadden net over de grens in Roemenië zei dat we beter door de stad konden rijden, er staan wel een bord maar die moet je gewoon negeren. Dus op de terugweg besluiten we door de stad te rijden. Nou er staat niet één bord er staan er alleen máár. En lage tunnels en as-druk van 1 ton. Dus we houden toch maar de borden Oradea aan en dat is al een uitdaging op zich. Je ziet grote borden en voor je het weet zie je een klein bordje over het hoofd en zit je in een straat waar je niet verder kan, dan achteruit terug. Zullen we toch maar de hoofdweg richting Zalau nemen en de slechte weg?gaat het over de bak. Laten we dat maar doen… Zo komen we toch aan bij de Roemeens/Hongaarse grens en wat je niet verwacht ook hier is er controle.
Dan hoofdzakelijk de papieren die hier gecontroleerd worden. Alles moet origineel zijn en in orde van kenteken tot keuringsrapport en groene kaart. Marcel moet zijn auto aan de kant zetten ze vinden de groene kaart niet goed, ze willen een groene kaart apart van de trailer zien. In Roemenië is dat verplicht zeggen ze en er staat een flinke boete op. Al we naar het kantoortje gaan proberen we uit te leggen hoe het geregeld is en dat de truck en trailer samen verzekerd zijn op één groene kaart. Maar dat is niet voldoende volgens de politieman. Hij vraagt wat we er aan gaan doen, Lenie zegt: “ik beloof dat het de volgende keer in orde is,ik schud je de hand en we rijden door”. Dat vind hij goed en we mogen gaan….. Dat is mazzel hebben.
We rijden door naar Biscke en blijven daar slapen. De volgende dag (donderdag) rijden we door tot net voorbij Halle waar we overnachten en de vrijdag om 2.00 uur al weer vertrekken. De planning van Marcel had gevraagd of hij vrijdagmorgen in Harderberg kon laden. Dat zou kunnen als het allemaal goed zou lopen. Zo waren we om 7.30 uur aan de Nederlandse grens, daar hebben we getankt en elkaar gedag gezegt en is Marcel naar Harderberg gereden en Lenie naar De Meern. Daar de trailer afgekoppeld en de truck gewassen en toen naar huis met 5200km meer op de kilometer teller.
Het was een goede, mooie reis. We willen iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd aan dit transport in welke vorm dan ook. 

Lenie en Marcel.