Reisverslag naar Oekraïne
Szurte, Oekraïne

Reisverslag Hulptransport Woerden 2010

Ook dit jaar had ik (Lenie) weer het plan om een hulptransport te doen voor Dorcas. En Marcel Verhoeff had wel zin om mee te gaan. Na overleg thuis en met zijn werkgever waren de plannen snel gemaakt. We zouden in mei na de pinksteren vertrekken.
Ik had al een transport gereserveerd bij Dorcas en later zou de planning van de ritten bekend gemaakt worden. Toen ik begin van het jaar belde hadden ze 2 ritten Roemenië en 2 ritten Oekraïne.We mochten kiezen, dus gebeld met Marcel en gevraagd wat hij wilde. Als we naar Roemenië gaan heb je niets te maken met een grensovergang en als we naar de Oekraïne gaan hebben we dat wél. Marcel vond het wel wat om een echte grensovergang mee te maken. Ook omdat ik er al eerder geweest ben en weet van hoe en wat te doen leek het hem wel leuk. Dus dat was geregeld, wij gaan naar Oekraïne!  
Marcel mocht de vrachtwagen van zijn werkgever Jan v. Dam uit Oudewater gebruiken en ik kreeg weer een truck van v. Dijk uit Woerden en de trailer van mijn werkgever Goes transport  uit De Meern. Voor de kosten van het transport hadden we weer de sponsoractie, de palletplaatsen a € 50,00 en verkochten we koffiemokken. En was er een tante van mij die een website wilde sponsoren en zo ontstond
WWW.HULPTRANSPORTWOERDEN.NL    
Maandag 2e pinksterdag hebben we Marcel zijn trailer bij Dorcas in Andijk gebracht en dinsdag heb ik de Goes trailer in Andijk gebracht, beide werden daar geladen. Woensdag hebben we de Volvo bij v. Dijk in Culemborg opgehaald en omdat we donderdag aan het begin van de middag naar Andijk zouden vertrekken had ik lekker de tijd om hem schoon te maken en m’n spullen erin te bergen. Ook marcel was de hele week al vrij en had dus ook voldoende tijd voor de boodschappen en het schoonmaken van zijn auto. Donderdag tegen een uur of half 3 kwam Marcel aan bij mij en na een bakje koffie vertrokken we richting Andijk. Net voordat we aankwamen even gebeld met Carmenta zij zou naar kantoor komen voor de papieren. Dan aankoppelen,de papieren in ontvangst nemen en vertrekken. O nee, wacht, we hebben nog cake voor ze; moeders v. Bemmel had cake mee gegeven voor de reis maar… ietsie te veel dus een stuk vanaf gesneden voor onderweg en de rest aan Carmenta gegeven.
We vertrekken rond 18.30 uur en rijden binnendoor via Harderwijk, Apeldoorn om vervolgens de A1 op te gaan richting Osnabrück. Bij Holten is onze eerste stop voor het avond eten. Daarna rijden we tot Rheine voor de eerste nacht. Na een ontbijt binnen in het restaurant rijden we 8.45 uur weer van de parkeerplaats af. We rijden richting de Poolse grens en alles loopt lekker. Bij de grens met Polen stoppen we voor een vignet en er worden geen euro’s aangenomen dus even wisselen bij het bankloket in de andere hoek van het kantoor. Dan naar het loket voor een vignet, als Marcel er één gekocht heeft is het mijn beurt en dan wijzen ze naar Marcel zo van “hij heeft hem al…” dus ik zeg:  “zwei LKW” waarop ze moeten lachen dat ik ook met de vrachtwagen rijdt. Als we de vignetten op de voorruit geplakt hebben kunnen we verder. Over de grens is de weg de eerste kilometers niet al te best en er valt in korte tijd ook veel regen wat op de weg blijft staan en deze plassen zijn soms gevaarlijk en daarom rijden we net als alle andere vrachtauto’s zoveel mogelijk op de linkerbaan. Later word het weer al beter en de weg ook. Bij Wroclaw stoppen we voor de nachtrust. Dit is bij een pompstation met een geheel nieuwe parkeerplaats en het ziet er voor Poolse begrippen erg luxe uit. We nemen een douche en s’morgens eten we in de vrachtwagen. Nadat we weer een stuk gereden hebben stoppen we voor een kop soep. Voordat we de grens met Oekraïne overgaan willen we nog tanken omdat we de diesel in Polen beter vinden dan in Oekraïne en het prijsverschil weegt niet op tegen de trammelant die je kan hebben van verkeerde diesel. Tijdens deze tankstop nemen we de cake van moeders bij de koffie en, ….hij is ‘goed gelukt’ !!! We overleggen nog even wat we doen voor het eten vanavond en ik stel voor dat we naar de grens rijden en dan eventueel daar één van onze magnetron maaltijden bereiden. Marcel heeft een magnetron in de auto en we hebben waarschijnlijk tijd genoeg om een maaltijd klaar te maken. Zo gezegd zo gedaan, we gaan richting grens.
Bij de grens aangekomen staat er een vrij lange rij vrachtwagens te wachten. Omdat wij humanitair rijden mogen we de rij voorbij rijden, dus we stoppen achter de rij om dit door te geven aan de chauffeur die de laatste in de rij is. Ik geef Marcel een papier met een humanitair logo en in 4 verschillende talen staat het erop, om voor het raam te zetten. En loop even naar die achterste chauffeur. Als we de rij voorbij rijden zijn het er best veel zo’n 30 stuks. Dat betekent dat het druk is aan de grens. We worden naar een aparte parkeerplaats gestuurd, het is nog even verwarrend waar ze ons precies willen hebben maar met gebaren wordt het duidelijk en mogen we aansluiten in een andere rij. Uiteindelijk word het wel duidelijk het is druk en het gaat allemaal wel een tijdje duren. Dus de magnetron maaltijden komen goed van pas. Ik moet me nog even melden op het kantoor van de douane beambte met de papieren en in die tijd maakt Marcel zijn eten klaar. Nadat Marcel gegeten heeft maakt hij mijn eten klaar. En volgens hem heb ik te maken met een ‘Cas Spijkers’!! Dus ik ben heel benieuwd. En ja hoor, na enkele minuten word er op de deur geklopt en heeft hij het eten klaar, met het koks advies dat het nog een minuutje moet nagaren…… nou dat gaat wel lukken, tijd genoeg! Na het eten komt er beweging in de rij en mogen we opstellen in de rij voor de weegbrug. Na het wegen is het aansluiten in de volgende rij en daarna worden je paspoort en autopapieren geregistreerd en moeten we langs de douane en dan mogen we door naar de Oekraïnse kant. Daar moeten we vervolgens verschillende loketjes langs met alle papieren en documenten. Als dat allemaal geregeld is doen ze een douanezegel op de auto en zijn we klaar en mogen we “over”. Maar dan zijn we wel 9 uur verder en is het inmiddels 3.45 uur de volgende ochtend. Oké, leuk is anders maar zoiets kan gebeuren en je moet er enigszins rekening mee houden. Na de grens willen we op de eerste parkeerplaats onze auto parkeren alleen deze is al vol. De volgende ernaast is leeg, hier zijn de voorzieningen waarschijnlijk minder, maar dat kan ons niet schelen we hebben alles aan boord en na zo’n nachtelijk avonduurtje aan de grens slaap je overal!
De w.c. is een gat in de vloer en geen pot, een beetje mikken en dan komt het best goed. En aan het schoonmaak lijstje aan de muur wordt hij gereinigd, hoe en waarmee????sorry, dat staat er niet bij. De volgende dag mogen we pas om 14.00 uur weer rijden en kunnen dus wel lekker uitslapen. Als we wakker zijn komt de pomphouder nog even parkeergeld innen en omgerekend is dat € 1,60. Als we gegeten hebben in de vrachtauto wil ik nog even plassen voor vertrek. Marcel zit bij mij in de auto en stapt uit, ik doe vast de bijrijders kant op slot en omdat Marcel toch bij de auto’s blijft neem ik de sleutel niet mee, stap uit en ga naar de w.c.Bij terugkomst is ook de bestuurders kant in het slot gevallen en daar sta je dan in de Oekraïne met de deuren op slot en de sleutels in het kontact………. En nu?? Gelukkig staat het raam op een kier en moeten we iets hebben om de vergrendeling binnenin los te maken. Er ligt nog een vleeshaak in de kist onder de trailer en daar moet het wel mee lukken als we maar een trap hadden. Ga dat nu maar is vragen als je geen Oekraine’s spreekt. Het enige wat we de afgelopen nacht geleerd hebben is “probleme,probleme”. Maar dat komt nu goed van pas en ik loop naar de pomphouder en wenk hem mee te komen,wijs hem aan dat de deur op slot zit en de sleutels erin en ik maak het gebaar van trap lopen. Hij snapt het direct en komt terug met een trap. Met de vleeshaak kan ik naar binnen hengelen en de deur op maken. Best gelopen. We bedanken de pomphouder; geven hem 2 repen chocolade en vertrekken met een kwartiertje vertraging.
De weg is soms een beetje slecht en even let ik niet op,ik rem nog wel maar niet voldoende en de spullen van het dashboard vallen eraf. Verderop is de weg beter en de route door de Oekraïne is prachtig, onderweg stoppen we bij een koffietentje voor een bakkie en meteen en sanitaire stop. We vragen naar de toiletta een de mevrouw wijst naar achteren in het bos en jawel hoor daar staat een houten hokje met 2 deuren één voor mannen en één voor vrouwen. Marcel kijkt naar binnen en vraagt moet het daar?? Nou, dan doe ik het wel in het bos. De koffie smaakt prima en aan de overkant is nog een verkoop punt met allerhande spulletjes souveniers en artikelen en we neuzen wat rond en ik koop er zo’n russisch poppetje. We bellen nog even met Dorcas in Szurte om te zeggen dat we eraan komen. En dan om 19.45 uur komen we aan in de straat bij het Dorcas kantoor en opslag. We worden gastvrij ontvangen en er word gevraagd wat we willen voor het eten, er is namelijk een goed restaurant op loop afstand. Maar daar aangekomen is het gesloten. Wij zeggen dat we nog eten genoeg bij ons hebben, we mogen gebruik maken van de keuken van Dorcas. En met zo’n ‘Cas Spijkers’ erbij moet dat geen probleem zijn. Na het eten mogen we ook op het internet bij Dorcas we bekijken we het gastenboek, het is erg leuk om dat te lezen. Ook werken we het dagboek bij, en omdat het een russisch toetsenbord is moeten we even zoeken naar de juiste toetsen. En soms de tekst aanpassen omdat we bepaalde letters niet kunnen vinden. Daarna lekker gedoucht en dan slapen. We moeten vroeg de wekker zetten omdat de regels veranderd zijn en we de volgende ochtend om 7 uur weg moeten naar de douane aan de grens met Hongarije 12 km verderop.
De volgende ochtend staan we allebei vroeg op maar van de medewerkers van Dorcas is nog geen spoor te bekennen. Tegen 7 uur komt de eerste aan op het kantoor, deze mevrouw gaat meteen aan de slag met onze papieren en gaat aan het bellen en uiteindelijk hoeven wij niet naar de douane en gaat zij er naar toe met de auto. Wij krijgen koffie en even later komen ze roepen dat er een ontbijt klaar staat voor ons. Tegen een uur of tien komen ze roepen dat de eerste auto open mag worden gemaakt, de douane is gearriveerd en blijft ook aanwezig totdat alles gelost is en de papieren zijn afgetekend. De douane controleert wat er allemaal uit de vrachtauto’s komt en met wat er op de laadlijst staat. Als marcel leeg is mag ook mijn auto open en terwijl mijn auto gelost wordt gaan we met 2 medewerkers van Dorcas op pad om een paar granny projects te bezoeken. Dit zijn enkele van de vele projecten die Dorcas heeft lopen. Onderweg ontmoeten we nog 2 medewerksters die betrokken zijn bij deze projecten en ons er meer over kunnen vertellen. Als eerste bezoeken we een mevrouw van 88 jaar zij woont in een klein kamertje met in de hoek een houtkacheltje waarop ze kookt en daar tegenover een bed en aan de andere kant een tafeltje met 2 stoelen en een kast. Dat is alles wat ze heeft, water haalt ze uit de waterput en de w.c is een houten hokje buiten. Voor Marcel die dat nog niet eerder gezien heeft, en niet weet dat er nog steeds mensen zijn die zo primitief moeten leven dan maakt dat best wel indruk op je en is het onvoorstelbaar dat zoiets op nog geen 2000 km van huis de dagelijkse realiteit is. Dan weet je ook meteen waarvoor je dit transport doet. En de mensen zijn je ook erg dankbaar dat je helemaal uit Nederland komt om hun te helpen en te bezoeken. We mogen dan bij deze mevrouw ook niet weg voordat we aardbeien hebben geplukt. Dan bezoeken we een zieke oude mevrouw die verzorgt word door haar zoon. Zij kan niets meer en ligt alleen nog maar op bed. Ook haar zoon is moeilijk ter been vanwege versleten heupen. Hij wacht op een operatie maar heeft het geld er niet voor. Ziektekosten en thuiszorg kennen ze niet in Oekraïne en dus is iedereen afhankelijk van kinderen,familie en of buren die de zorg op zich nemen en moet ze zelf bijdragen leveren aan operaties. We bezoeken ook een oudere man die doofstom is en dus ook niet goed kan praten, het is lastig communiseren met hem maar hij is altijd vrolijk en laat ook met trots zijn huisje zien en foto’s van familie. Daarna bezoeken we nog een oude vrouw die jaren voor haar moeder heeft gezorgd en nu alleen woont en wacht op een oog operatie, één oog is al zo goed als blind en het andere oog wordt ook minder, haar angst is dan ook aan beide ogen blind te worden. Maar geld voor een operatie heeft ze niet. Dorcas heeft dit ook opgenomen in het project gaat kijken wat de mogelijkheden zijn. Als we teruglopen naar de auto komt de meneer die we daarvoor bezocht hebben en doofstom is ons tegemoet lopen en wil ons nog eens bedanken en geeft een aanzichtkaart mee als bedankje. En ik moet zeggen dat maakt best wat los in mij. Het stelt in onze ogen niets voor maar op zo’n moment en van dit mannetje…..deze kaart heeft de rest van de reis een mooie plek in de vrachtwagen gehad en staat nu op de kast thuis! We nemen afscheid van de medewerksters, stappen in de auto en gaan terug naar de vrachtwagens die inmiddels allebei leeg zijn. De papieren moeten nog afgehandeld worden en daar moeten we nog op wachten.
Dat geeft mooi de gelegenheid even een echt hollands bakkie te zetten. Alexander van Dorcas wil ook wel proeven, en? Hij vind het wel lekker. We wachten nog even tot 20.00 uur dan hebben we 24 uur rust gemaakt en kunnen we onderweg niet bekeurd worden daarop.
We besluiten de grens naar Hongarije te nemen in de hoop dat deze sneller gaat. Maar niets is minder waar ook hier is het druk en wordt het weer hetzelfde ritueel, de rij voorbij rijden en aansluiten in de 2e rij. Hier duurt het ook ruim een uur voordat we de eerste slagboom door zijn en in de rij word de sfeer ook merkbaar minder er zijn chauffeurs die proberen met een mooi verhaal vóór te dringen en daar is niet iedereen van gediend. Wij verstaan er niets van maar gebarentaal zegt veel en dat er problemen zijn hadden we ook wel door maar welke dat is een raadsel. Uiteindelijk staan we door de slagboom op de volgende parkeerplaats en mogen we na een paar uur wachten verder naar de volgende parkeerplaats om naar binnen te gaan en weer een aantal loketten af te lopen met de papieren en documenten. Dan nog de controle van de vrachtwagen of deze leeg is. Daarna kunnen we verder door naar de Hongaarse kant en ook daar langs een loket en de douane en dan nog door de scan met de vrachtauto en dan is het klaar en kunnen we verder de reis vervolgen. Ook deze keer word het 4.30 uur de volgende ochtend en dus al met al een overtocht van 8 uur. Op een parking een stukje een stukje rijden van de grens parkeren we de auto’s en kunnen weer genieten van een heerlijke nachtrust. Het bord aan de kant van de weg belooft veel goeds, verschillende logo’s staan erop een T.I.R = voor vrachtwagens, een hoorntje = telefoon, een w.c. = toilet, een douchekop = douche, een mes en vork = restaurant. De parkeerplaats was er en de w.c. ook, en ook de douche maar die hebben we maar niet geprobeerd ik denk niet dat hij het nog deed. Maar goed een beetje wassen naast de auto kan ook.
Als ik s’morgens wakker word is Marcel al een tijdje wakker en vanuit m’n bed hoor ik muziek en ja hoor…. Het is Marcel, helemaal in zijn sas met de hollandse muziek keihard aan. Gelukkig zijn we in Hongarije en kennen ze me hier niet!!!!! Die muziek, dat gaat nog wel maar dat meezingen……        Als ik begin te lachen en er wat van zeg krijg ik te horen dat ik lag te snurken ’s nachts. Jaja, ik? Ja, jij ja! Ahfijn 14.15 uur mogen we weer rijden en hebben ze weer rust in Záhony.
We rijden richting Budapest en hopen net daar voorbij te eten in Bicske je kunt daar ook lekker douchen. Alleen met de rijuren komen we niet uit en moeten we eerder al stoppen, dan maar geen douche en word het eten bij M.C. Donalds. Het is niet anders. We rijden verder naar de grens met Slowakije en kopen er een vignet en willen meteen een bakkie koffie drinken boven maar daar is alles al gesloten. Dan door naar de grens met Tsjechië en daar laat Marcel zijn tolkastje opwaarderen en koop ik een kasje voor de tol en laat deze ook opwaarderen. Dan rijden we nog door, het gaat namelijk prima en we hebben er zin in. Om 1.30 uur houden we het voor gezien en stoppen voor de nachtrust op een parkeerplaats met restaurant. Als ik ga kijken zijn ze aan het verbouwen en is het gesloten. Misschien morgen wel open? Maar nee, de volgende ochtend nog steeds dicht. Een beetje een domper en het weer zit ook al niet mee het regent behoorlijk. Maar we laten ons niet ontmoedigen en gaan weer met nieuwe moed op reis. Op, naar de grens met Duitsland. De regen houd stevig aan maar eigenlijk is het soms ook wel een mooi gezicht die bergtoppen in de nevel. Marcel rijd nu voorop en dat geeft mij de gelegenheid een paar foto’s te maken van hem. Het laatste stuk voor de grens worden we de snelweg afgeleid er word aan gewerkt en hij is afgesloten. We rijden een stukje binnendoor en deze weg loopt lang een rivier en al heb ik hem eerder gereden het blijf prachtig. Net voor de grens komen we de snelweg weer op en na nog een keer getankt te hebben stoppen we voor de nacht net voorbij Magdeburg. Het is even zoeken naar een plekkie maar de parkeerwachter weet er twee te vinden. Voordat we gaan slapen drinken we nog wat in het autohof, het is tenslotte de laatste avond. 
De volgende morgen gaan we om 8.45 uur weer rijden voor de laatste kilometers. En dan ineens over de bak “heee Amsterdam op de borden”!!! Ja,en ook ik moet toegeven dat is toch wel vertrouwd om een Nederlandse plaats op de borden te lezen. Als we eenmaal de grens gepasseerd zijn en we weer Nederlands netwerk hebben op de telefoon is het even een rondje bellen en over tot de orde van de dag. We rijden naar De Meern waar ik de trailer afkoppel en we even de volvo wassen om hem toch weer enigszins schoon in te leveren. En dan rijden naar Woerden waar we allebei de auto’s aftanken bij de BP. Ook zij zijn weer bereid om een bedrag te sponsoren.
Marcel mag meteen zijn auto bij V. Dijk in Woerden brengen voor een storing in de kilometerteller en ik rij even mee om Peter Huisman te bedanken voor het beschikbaar stellen van de truck. Marcel en ik nemen afscheid van elkaar en gaan allebei met een goed en dankbaar gevoel naar huis. We hebben een hele mooie reis gehad en zijn wéér een ervaring rijker.
Thuis aangekomen stond meteen zus in de straat, die had me zien rijden en was benieuwd hoe het gegaan was. Daarna heb ik koffie gezet, dat is toch wel erg lekker na 3 dagen weer een eigen “bakkie”. Voordat de koffie doorgelopen was stond moeders al in huis; “ja, ik was in de stad en dacht ik ga ff kijken”. Ook nieuwsgierig hoe het was gegaan. En toen het gastenboek bekeken,we hadden onderweg al gehoord dat er nieuwe reacties op stonden en ik was toch wel erg nieuwsgierig…..(van wie zou ik dat toch hebben??) 
Daarna de volvo leeg gehaald. En deze mocht ik vrijdag weer terug brengen en zus heeft mij weer opgehaald in Culemborg. Nog even gebeld met Marcel de planner van Dorcas en ik sta weer op de lijst voor volgend jaar! Een rit met 2 auto’s, bestemming nog onbekend.

Of Marcel volgend jaar weer mee gaat kan hij nu nog niet zeggen, hij heeft een hele indrukkwekkende reis gehad en gunt het ook zeker een ander om dit een keer mee te maken. Langs deze weg willen wij ook iedereen bedanken voor de steun in welke vorm dan ook.
Lenie en Marcel.